Arkadaşlarımdan bahsedicem size,yaşamak için her zaman bi bahanesi olan üç arkadaşımdan.

İlki sebepleri bizi ilgilendirmez daha önce adam öldürmüş(sayısı önemli değil), cana kıymış bir arkadaşım.Zaman zaman belkide öldürdüğü insanların gözünün önüne gelmesiyle vicdan azabı çeken bu arkadaşım çok yükseklerde olmasına rağmen yaşamın dallarına hiç de sıkı tutunmayan, ölümle sıkça dalga geçen kendini ölüme yaklaştıran bi insan!

İkinci arkadaşım yine sebepleri bizi ilgilendirmez, ağır depresif ruh haline sahip kederin dibine vurmuş her lahza ölümü ve ne yazıkki kendini öldürmeyi düşünen zavallı bi insan!

Üçüncü ve son arkadaşımsa belki ilk ikisinden daha kötü durumda olan; canından daha çok sevdiği ve asla sahip olmadığı sevgilisini belkide ebediyen kaybetmiş ve kaybetmeye mahkum olan bir aşk gazisi.Öyleki ölüm onun için hiçbir anlam ifade etmiyor zaten varolan tek şeyi yani sevgilisi; avuçlarının arasından hiç tutmadan yitip gitmiş yaşayan bir ölü.Zaten canından olmuş birine ölümden kork demek ne gaflettir!

Velhasıl-ı kelam bu üç arkadaşımda ölümden hiç de uzak değiller, ölümü bu kadar arzulayan bu üç insanı hayatta tutan şey nemidir?

NE BİLEYİM BEN:))

Bildiğim tek şey şu:

Adamda vursan,

Sevdiğinden de olsan,

Bu limanda demirliyorsun

Ve yaşama dört elle sarılmasanda,

En azından bir şekilde yaşayabilmek için

Bir bahane buluyorsun!!!!!